و بنا بر اين ممكن است ضمير « فيها » به مدينه برگردد . محققى گفته است يعنى آنها كه با لوط از شهر او بيرون شدند و از عذاب نجات يافتند از آل و اهل بيت محمد ( ص ) بودند ، زيرا آل و تبار هر بزرگوارى پيروان اويند و پرهيزكاران و فرمانبران هر امتى تبار پيغمبر و وصى او محسوبند و گر چه از او به حسب مسافت دور باشند ، زيرا در اينجا خانهء گلى و خشتى منظور نيست و خانهء زنان و كودكان منظور نيست بلكه مقصود خانهء تقوى و ايمان و خاندان نبوت و حكمت و فرقان است . از طبرسى در تفسير آيهء « فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً » يعنى عذاب را در روز بدر نزديك ديدند يا عيان ديدند و گفته‌اند مقصود آينده است و بيان وضع روز قيامت كه كفار عذابى را كه براى آنها آماده شده ببينند ، و اين گفتهء بيشتر مفسرين است و مقصود از « بِهِ تَدَّعُونَ » اين است كه اين عذابى است كه بدان شتاب مىكرديد و از خدا مىخواستيد خدا آن را زودتر برساند ، ابن زيد گفته است . حاكم ابو القاسم حسكانى از علماى عامه به اسانيد صحيحه از شريك از اعور روايت كرده است كه چون ببينند آن مقام قُربى كه على بن ابى طالب ( ع ) نزد خدا دارد سياه شود روى آن كسانى كه كافر شدند . از مجلسى ( ره ) - در تفسير شاهد و مشهود ، ده قول است كه آنها را نقل كرده و سپس گفته است : ولى ظاهر اين خبر اين است كه شاهد پيغمبر ( ص ) است براى آنكه گواهى داد به امامت امير المؤمنين ( ع ) و به فضل و كرامت او ، و على ( ع ) آن كس است كه اين گواهى در بارهء او از طرف پيغمبر ادا شده است . مقصود از اين جار بعد از روز قيامت است كه بهشتيان با دوزخيان مصاحبه كنند و به آنها گويند : ما بهشتيها به وعده‌هاى خدا رسيديم ، آيا شما هم به وعيدهاى او رسيديد ؟ .